Ik heb besloten mijn weblog (tijdelijk) stop te zetten.  Het komt er eigenlijk niet meer van om andere logjes te gaan lezen en te reageren, bijgevolg is mijn logje ook minder in trek, dus zie ik er het nut niet echt meer van in. 

Ik ben mijn weblog voornamelijk begonnen om te kunnen ‘ventileren’ (wat betreft mijn ano), maar aangezien dit tot het verleden behoort, heb ik mijn log niet meer nodig. Mijn leven bestaat nu uit andere dingen, ik bezoek wel nog forums en zo … niet meer over eten/niet eten, maar over … baby’s.  Vooral het 9maand-forum is een geliefd plekje geworden (de septembermama’s).  Bijgevolg heb ik gewoon niet meer echt de tijd om hier te komen. 

Tijd om … voor eventjes toch … afscheid te nemen. 

Ciao, Saar & Amxe9lie.

De tijd gaat zo snel en ik heb werkelijk niet veel tijd meer om te schrijven. 

Vorige week ontplofte ik bijna, ik moest nog zoveel doen en altijd werden de dingen voor mezelf uitgesteld.  Dit weekend de schade dan eens ingehaald: ben gaan shoppen (2 nieuwe broeken en 5 nieuwe truitjes!), cadeautje gaan kopen voor N*isha haar eerste verjaardag (30 maart), gewassen, gestreken, foto-albumpje gemaakt over Amxe9lie, in Amxe9lie haar kleertjes gesnuffeld, …

Vorige week heb ik ook bloed laten prikken, zoals verwacht: geen cyclus.  Volgens de huisarts heeft dit nu niets meer met mijn ano-verleden te maken, mijn gewicht en eetpatroon zijn ok en na zo’n boost aan hormonen tijdens de zwangerschap, zou het gestart moeten zijn.  Aangezien ik vroeger, lang, lang geleden ook al lange cyclussen had en onregelmatig was, is dit blijkbaar iets ‘typisch’ mij.  Ik ga dus zeker op tijd een afspraak maken met infertiliteit, wanneer we besluiten voor een tweede kindje te gaan.

Ik voel me ok, pieker niet meer.  Ik sport nu 1/week (mijn doelstelling is al lang niet meer 2x/week) en dat is voldoende.  Ik sport gewoon om er eens uit te zijn.  Niet om dat laatste beetje ‘buik’ weg te krijgen, het kan mij echt niet schelen.  Ik ben al blij dat ik niet op dieet moest.  En ons meisje is het enige wat telt.  Ze is zo’n lieveke, zo’n schatje.  Als je tegen haar babbelt, krijg je altijd een grote lach.  Sinds een goeie week zit ze alleen, nog maar kort hoor, maar ze kan het elke dag een beetje langer.

Nog een piccie van ‘dad’ met Amxe9lie … en dan nog eentje van Amxe9lie.  Ben zo trots op mijn klein meisje. 

is ons meisje vandaag!  Wat gaat de tijd toch ongelooflijk snel.  Niet te geloven.  Ze is al zo veranderd.  Ik ben best wel trots op haar.  Vooral de laatste weken is ze veranderd, actief geworden hoor.  Vooral dan als het etenstijd is.  Dan wil missie vertellen, met haar mond vol natuurlijk hxe9.  Of haar voetjes in haar mondje steken.  Ja, dat kan ze, terwijl ze in de wipper zit kunnen die voetjes toch in een mondje vol wortelpuree geraken.  Amxe9lie kan nu zelfs – enkele secondjes nog maar – alleen zitten, zonder steun. 

Ik ben dus best wel happy.  Het werken valt goed mee, de woensdagen ben ik thuis maar die zijn goed gevuld.  Vandaar dat ik amper nog op mijn log kom, anderen hun log al helemaal niet meer kan lezen, of toch bijna niet.  Bijgevolg komen er ook minder mensjes bij mij langs, logisch en misschien kan ik er dus beter maar mee stoppen.  Als ik eens op de pc geraak, kom ik op 9maand bij de septembermama’s of af en toe eens op zappy. 

In bepaalde situaties is het natuurlijk wel interessant een log te hebben, al is het maar om even te ventileren.  Ik heb iets stoms gedaan.  Ga niet in detail treden.  Maar de situatie was, ja, ik kreeg een broodje voorgeschoteld met kaas en hesp en mayonaise.  En ja, ok, eetgestoord misschien nog, je mag mij om het even welk broodje voorschotelen, maar geen dubbel beleg en zeker niet met mayonaise.  Ik durfde niets zeggen en ik heb alles flink opgegeten, het broodje was trouwens erg lekker, krokant.  Maar toch moest ik er constant over piekeren.  En daarna kwam ik in een situatie waarin ik niet assertief was en wat over me heen liet lopen.  Ik voel me daar best wel schuldig over, want ik deed iets wat ik zelf niet wou.  Maar ja, nu te laat en nu moet ik me dus maar schuldig voelen.  En daarom zou ik mezelf wel willen straffen, maar dat kan ik beter maar niet doen.  Gebeurd is gebeurd.  Ik heb An wel gemaild, ze vond het ook wel stom van me, waardoor ik me nu wel helemaal schaam.  Ze zei dat ik misschien eens moest langskomen om te spreken hierover: hoe kan ik nee leren zeggen.  Maar ik denk dat ik mijn lesje wel geleerd heb.  Alleen jammer dat het na al die tijd nog eens moest gebeuren.  Ik ben al zolang sterk geweest.  Ik ga het nu maar proberen te vergeten.  Sorry dat ik zo weinig loslaat.

En om positief te eindigen, ik mag gaan voor een selectiegesprek bij Vins haar werkgever.    Weet nog niet of ik het zou doen hoor, de voorwaarden gaan wel erg goed moeten zijn, maar wie weet willen ze er wel op ingaan.

Cu, saar.

ctwas Amxe9lie exact 1 week geleden.  Ja, ik moet me haasten om mijn wekelijks logje van vorige week nog te schrijven. 

De tijd vliegt zo ongelooflijk, ook al ben ik op woensdag thuis, die woensdagen zitten zo vol.  En ik die dacht dat ik die woensdagen vriendinnen ging bezoeken, naar ouders gaan, shoppen, …  Nee, in de praktijk heb ik meestal wel wat anders te doen: K&G, kinderarts, kuisen, boodschappen doen, groente- en fruithapjes maken, verzorgen, wassen, strijken, … En meestal heb ik dan nog een boel dingen niet kunnen doen.  Vandaag was echter een productieve en tegelijk ontspannende dag.  Productief want ik kon de hele beneden dweilen (sorry Vinsje dat je je schoentjes moest uitdoen – shame), opruimen en was plooien, groentehapje maken, fruithapje geven, …  Ontspannend want ik kon ook even binnenwippen bij de buurvrouw (die een kindje kreeg op 1 februari), Amxe9lie at een volledig potje fruitpap (had geen tijd om er zelf eentje te maken, we waren wat laat thuis van de buurvrouw – shame) en ik kreeg Vinsje op bezoek. 

Amxe9lie eet nu dus groenten en fruit.  De groentjes zijn echter niet altijd een succes.  Fruitpap eet ze pas sinds gisteren en dat gaat veel beter.  Een zoetbekje dus.  Ik denk ook dat ze haar flesjes mist (ook al krijgt ze er nog een kleintje na haar papjes).  Vannacht moest ik er 3x uit om een tutje te geven, terwijl ze dat normaal niet nodig heeft om te slapen.

Afgelopen week was wel ontspannend.  Zaterdag zijn we met ons tweetjes naar de sauna geweest en daarna lekker gaan eten in Cafxe9 P*rti.  In plaats van me te houden aan hoofdgerecht en glaasje wijn, zijn we voor wat extra’s gegaan: aperitiefje met portie bruschetta’s, veggie lasagne met meergranenbroodje gedipt in olijfolie met lekker wijntje erbij en tot slot een dame blanche met veel chocoladesaus.  Ook zondag lekker doorgegaan: pistolet veranderd in koffiekoek (ontbijt), namiddag cake gebakken.  Gisterenavond lekker gekookt: aperitief met hapjes en scampi’s in sausje en verse spaghetti (was C. zijn verjaardag).  Als ik deze week niet op zijn minst een halve kilo bij ben dan snap ik het dus niet meer.  Ik neem nu ook dagelijks een iets grotere koek mee: all bran chocolade, grany chocolade, wafel chocolade, … Ja, ik ben in mijn chocolade periode. 

Vanmorgen afspraak gemaakt met de gynae om te zien hoe het zit met mijn cyclus, vrees dat alles weer stil ligt.  Ik mag pas op 21/4 gaan.  Amai, 2 maanden wachttijd!

Deze week ook twee keer mijn cv opgestuurd voor een vacature in G*nt.  Laat ons hopen dat er iets uit de bus komt.  Vinsje, hopelijk worden wij collega’s! 

Zo, ik ben er vandoor.  Ons meisje roept. 

is ons meisje alweer geweest, overmorgen zelfs 5 maanden!  Wat gaat het toch ongelooflijk snel.

We hebben er een hectische week opzitten.  Vorige week is de diarree begonnen en het werd pas dit weekend beter.  Ik ben twee keer bij de huisarts geweest en xe9xe9n keer naar de kinderarts.  Gelukkig was Amxe9lie er niet ziek van, nee, ze bleef gewoon lachen en spelen.  Maar een baby’tje dat 5 dagen lang diarree heeft … gevaarlijk!  Gelukkig nu dus beter.  Maar dat betekende wel dat ik woensdagavond naar mijn ouders geweest ben met Amxe9lie en ze is daar gebleven tot vrijdag.

Gisteren werd ons meisje gedoopt.  Wat een drukke dag.  De doop was leuk, het was een intens, intiem moment van samen zijn.  Vlak ervoor kreeg ik het bijna.  ‘s Middags had Amxe9lie voor het eerst weer eens goed patatjes gegeten.  Daarna had ik haar laten slapen en toen ik haar uit haar bedje haalde … zat ze onder de appelmoes!  Echt onder!  Ik moest haar helemaal wassen, haartjes, oortjes … het zat er allemaal in.  En het leek nog niet helemaal ok, want ze verslikte zich in slijmpjes en leek geen adem te kunnen krijgen.  Ik was doodsbang en stond er bij te beven.  Jeetje, ik voelde me zo machteloos.  Ik dacht: ‘vergeet dus maar die droom om een kribbe te beginnen’.  Zo’n ontgoocheling zeg!  Wat een stresskip ben ik ook.  Ik ben de rest van de dag doodsbang geweest en wou Amxe9lie geen minuut uit het oog verliezen, zo bang dat ze zou stikken.  Gelukkig ben ik nu weer rustiger. 

De doop zelf dus was leuk.  Ik had voor een speciaal momentje gezorgd.  Na het aansteken van de doopkaars kreeg iedereen een gekleurd potje met theelichtje (met stickertje met amxe9lie haar naam: www.goed-gemerkt.com).  Ik stak dan het kaarsje van iedereen aan.  Meter en peter hadden ook een speciaal woordje voorbereid voor amxe9lie en in ruil kregen ze een cadeautje van amxe9lie.  Daarna gingen we taart eten.  Amxe9lie kreeg heel veel leuke cadeautjes.  Veel speelgoed, met allerlei geluidjes.  Bijgevolg wou Amxe9lie niet slapen en tegen de avond was ze een beetje overprikkeld.  Ik heb haar voor het eerst sinds lange tijd moeten inbakeren.  Ook vannacht een paar keer moeten opstaan.  Dus kan ik vanavond beter maar eens vroeg naar bed.

Wat job betreft, van mezelf.  Ik heb weer een beetje zin om te veranderen.  Ja, t’is altijd zo, als ik ergens een paar jaar zit, moet ik weg.  Ik wil ook vooral dichter bij huis werken.  Maar wat??? Nu zijn er 2 vacatures die wel wat lijken, in Gent.  Dat is nog niet echt dicht bij de deur (als we eenmaal in West-Vl. wonen), maar het is toch geen Bxl meer.  En die kribbe beginnen … ik denk het niet, toch geef ik het idee nog niet op.  Ik moet gewoon, vooral praktische ervaring opdoen, heb al veel bijgeleerd.  Alleen blijf ik een stressy-persoontje.  Het is eigenlijk niet verwonderlijk dat ik niet op mijn streefgewicht raak, ook al eet ik wekelijks meer koekjes, extra’s.  Ik compenseer nu echt niet meer!  En de enige twee dingen die nog op mijn taboe-lijstje stonden (koeken xe0 la twix, koffiekoeken) zijn de laatste weken ook al verorberd.

Zo, ik ga slapen.  Wat slaap inhalen.  Ciao, SAAR.

Vandaag is mama jarig.   Maar ik heb echt niet dat gevoel gehad. 

Amxe9lie is sinds zondag een beetje ziekjes, beetje lastig, uit haar doen, snotteren.  En maandag namiddag belde de kribbe, of we haar kwamen halen, ze had overgegeven en diarree.  Ben dan ‘s avonds naar de huisarts geweest.  Niets ergs, ik moest gewoon haar neusje erg goed spoelen en motilium geven.  En er werd een pampertje met kaka opgestuurd naar het labo (morgen uitslag). 

Vanmorgen, op mijn verjaardag, was Amxe9lie al om 5u wakker.  Gelukkig heeft claude haar ververst en flesje gegeven.  In de voormiddag is hij bij haar gebleven, ik heb in de namiddag thuis gewerkt.  Verlof nemen op mijn verjaardag zat er niet in, ik heb mijn weinige dagen nu nodig voor noodsituaties en momenten waarop de kribbe gesloten is.

Morgenavond ga ik naar mijn ouders, ik blijf daar slapen en Amxe9lie blijft daar dan tot vrijdag.  Vrijdagmiddag gaat mijn schoonma!!! haar dan ophalen bij mijn ouders en zij gaat er dan voor zorgen.  Ja, ja … mijn schoonma.  Maandagavond stond mijn schoonpa hier plots.  Ze waren nogal geschrokken van mijn uitbarsting!  Wel, ik heb gezegd dat ik geen spijt had, dat het toch logisch is dat wij amxe9lie daar niet achterlaten, als schoonma nooit eens knuffelt, zoentje geeft, enthousiast is …  Hij begreep het wel, maar toch … wij moesten amxe9lie telkens in haar handen steken, haar ‘verplichten’ amxe9lie een fles te geven, … dan zouden ze wel wennen aan elkaar en we moesten er rekening meehouden dat zij gewoon haar gevoelens niet kan tonen, zeker niet als er andere mensen bij zijn. Nog 1 kans geef ik haar, dus heb ik gezegd dat ze amxe9lie vrijdag bij mijn ouders mag halen om voor te zorgen en dat wij haar vrijdagmiddag ophalen.  Ze is en blijft boos op mij en daar voel ik me wel wat onzeker bij, ook al heb ik gelijk.  Maar ja.

Zo, nog een glaasje wijn drinken met mijn ventje.  Ons meisje slaapt.

Ciao, Saar. 

was ons meisje vorige week donderdag. En jeetje, ik heb nu weer pas tijd om te loggen.  En dan nog omdat ik ontplof van frustraties.  Mijn schoonmoeder … grrr … ik hield het niet meer deze namiddag.  Ze moeten veel doen om mij boos te krijgen, maar als ik eenmaal boos ben … dan moet het eruit.  En zo was het dus deze namiddag.  Zij kan nooit eens enthousiast doen, als we binnenkomen kijkt ze amper naar amxe9lie, ik heb haar nog nooit weten knuffelen of zoentjes geven aan amxe9lie.  En natuurlijk weent amxe9lie daar dus vaak.  Terwijl ze eigenlijk zo’n vrolijk kindje is.  Ze lacht constant en normaal ook naar iedereen.  Nu bekeek ze mijn schoonma en haar lipje krulde, zo’n pruillipje en wenen.  En dan wil mijn schoonma het nog op ons schuiven: ‘ja, het is ook al zolang geleden hxe9, we zien je niet vaak’.  En ik heb al zo vaak gezegd dat ze maar eens moeten komen.  Nee, dat is te ver!  Wij moeten maar gaan, want wij hebben meer tijd dan hen?  HALLO?  Meer tijd????  Wij werken ook alle twee en we gaan binnenkort starten met de bouw.  En dat floepte er dus uit hxe9.  Daarna was ze helemaal vies.  Ze heeft ons niet meer bekeken.  Ik ontplof bijna.  Moest ik nu fitnessen … het zou goed gaan hoor. 

Vorige week woensdag ben ik naar de kinderarts geweest voor het melk-probleem.  Ik geef nu dus terug Nutrilon AR.  De kaka zou wel vaster worden door de vaste voeding (de groentehapjes gaan nu beter en beter) en misschien ook als ik zou veranderen van water: spa-water bijvoorbeeld.  En ja, nu vaste kaka doordat ik nu spa-water gebruik.  Ongelooflijk, had ik dat geweten … wie had nu gedacht dat het water waarmee de flesjes gemaakt worden, zo’n impact heeft? 

Bij de kinderarts vond Amxe9lie het dus weer fantastisch hxe9.  Ze lachte naar iedereen, keek rond, was speels …  De secretaresse die haar woog en mat, zei: ‘wat energiek kindje, geen wonder dat het zo’n fijntje is’.  Ze woog 5kg600 en was 63.5 cm!!!  Maar dat kan niet volgens mij, de week ervoor was ze er 61 cm bij K&G.  Neem nu nog dat ze 62 cm was.  Daarmee zit ze op de gemiddelde curve qua lengte en een curve lager qua gewicht.  De kinderarts zelf vond amxe9lie ook erg flink, alert … Ze zei het verschillende keren.  En dus was ik super trots.  Amxe9lie kreeg ook nog een echo van de heupjes omdat ze in stuit gelegen heeft.  Op de dienst radiologie vond ze ook weer alles fantastisch en ook daar vroeg iedereen hoe oud ze was en dat ze toch zo’n flink meisje was.  Mama was dus super trots.  En alles was in orde met de heupjes.

Met mij gaat ook alles goed.  Absoluut geen tijd meer om te piekeren, ik voel me erg goed, ben een beetje aan het nadenken over de toekomst, qua job en zo.  Op termijn wil ik terug dichter bij huis werken, maar wat?  Ik heb een droom ja … maar of het realiseerbaar is?  Ik zou graag een mini-crxe8che starten.  Ben nu volop info aan het verzamelen, over de financixeble haalbaarheid en zo, wat dat is niet zo vanzelfsprekend.  En ik blijf ook gewoon de vacatures in de gaten houden.  Die crxe8che zou niet voor de eerste twee jaar zijn en misschien wel niet.  Tenslotte zitten we met een bouw.  Hoe dan ook, ik heb dus genoeg positieve dingen om over na te denken.

En nu ga ik slapen hoor: moe!

Ah ja, voor de rest was het weekend wel erg fijn: gisteren stond ons maandelijkse ‘mama&papa-avondje’ gepland.  Wij zijn met de tram naar het stad geweest: de vintage wijnbar.    Amxe9lie sliep bij mijn ouders. 

Cu, SAAR.

is ons meisje vandaag.  En flink gegroeid hoor, zoals jullie al konden zien op de banner: 61cm en 5kg500.   Met haar lengte is ze een curve omhoog gegaan, met haar gewicht op dezelfde curve gebleven.  Ze waren tevreden bij K&G.  En mama en papa ook natuurlijk. 

Gisteren was wel een super hectische dag.  Grrr … ‘s ochtends wou ik voor de eerste keer NAN AR-melk geven ipv Nutrilon AR, omdat Amxe9lie nogal vloeibare kaka heeft door de nutriton in de Nutrilon-melk.  Maar wat een stomme melk, die NAN, amper op te lossen, allemaal klonters.  Bijgevolg kwam haar ochtendflesje bijna helemaal terug, net op het moment dat ik haar in de maxi-cosi wou zetten om naar K&G te gaan.  Snel terug andere kleertjes aan dus en rushen naar k&g.  Bleek de dokter er dan zelf nog niet te zijn.  Het spuitje en het drankje gingen goed, de dokter vond amxe9lie een vrolijke baby, reflexen getest, … alles was in orde.  Thuis gekomen kwam de melk nog steeds terug: weer andere kleertjes.  Dan het middageten, groentehapje wou niet echt lukken.  De worteltjes zaten overal behalve in haar mondje.    Het flesje dat ik daarna nog gaf bevatte minder klonters, maar toch nog en ook daarna kwam de melk terug.  Weer andere kleertjes.  En toen was mijn geduld echt wel op!  Ben dan naar de apotheek gegaan achter terug de Nutrilon melk en dat verloopt weer vlotjes.  Ik hou het dus toch bij deze melk en hoop dat de kaka sowieso vaster wordt door de groentehapjes (die binnenkort hopelijk vlotjes gaan).

Met mij alles ok.  Ik heb de hele week mijn best gedaan om extra’s te nemen.  Na overleg met An besloten dat ik toch echt terug ga naar mijn streefgewicht.  Ik ben de hele week niet op de weegschaal geweest, dus geen drang om te compenseren.  Eigenlijk heb ik me nooit dik gevoeld op mijn streefgewicht, dus zou ik nu ook geen schrik moeten hebben om er terug naartoe te gaan.  En ik beperk mijn contacten, ik ben volledig uit het es-wereldje gestapt en contact met mensen die het (echt) slecht doen is dus niet goed voor me.  Dat had ik zelf ook al bedacht.  Nu ja, ik heb er eigenlijk allemaal niet teveel over nagedacht.  Was meer bezig met mijn werk, ik heb best wel veel te doen en ik kan me nog niet echt concentreren.  Soms ben ik ook wel moe, zoals vandaag.  Amxe9lie was om 5u wakker, ze is uiteindelijk wel terug in slaap gevallen, maar mama niet.  En dus zou ik nu beter gaan slapen …

Cu!

was ons meisje vorige week donderdag.  Ja, ik heb nog geen tijd gehad om te loggen. 

Hier alles ok.  Mijn eerste volle werkweek zit erop, ook Amxe9lie haar eerste volle kribbeweek zit erop.  Beiden stellen het goed.    Eigenlijk heb ik weinig te vertellen, het is druk, vooral het weekend zat weer overvol, maar het was wel fijn.

Morgen gelukkig weer een dagje thuis, met mijn kleine meisje.  Maar ze wordt snel groot hoor.  Zondag ben ik begonnen met het groentehapje: worteltjes.  Ze trok maar een vies gezichtje hoor.  En met haar tongetje duwde ze alles weer naar buiten.  Om 17u heb ik het dan nog eens geprobeerd en het ging al beter: paar lepeltjes binnen.  Maandag in de kribbe had ze al een halve portie gegeten (ik had nog een potje wortelpuree meegegeven zodat ze nog eens dezelfde smaak kon proeven).  Heel goed dus.  Maar vandaag was het courgette en dat vond ze niet lekker.  Jiepiee, morgen mag IK weer haar hapje geven.

Morgenochtend moeten we ook terug naar k&g.  Ben zo benieuwd hoe groot ze al zal zijn en hoeveel ze zal wegen.  Ze is in ieder geval gegroeid, dat zien we wel.  Een echt mini-mensje al.  En lachen dat ze doet.  Naar alles en iedereen.  In de kribbe vind ze het heel fijn en de verzorgsters zeggen constant dat ze zo’n braafje is, zoveel lacht, een makkelijke eter, …

Wat kan een mama nog meer wensen …

was Amxe9lie donderdag, op mijn eerste werkdag en haar eerste kribbe-dag.  En het viel mee, heel goed, voor beiden. 

Mijn eerste twee werkdagen waren niet echt productief: kletsen, mailbox opkuisen, kletsen, kletsen, kletsen. 

Amxe9lie vond het fijn in de kribbe.  Ze beseft het natuurlijk allemaal nog niet zo goed.  Maar ze was rustig, keek veel rond en heeft weinig geweend (enkel wanneer er een reden voor was, bv. honger).  Ze vonden Amxe9lie ‘klein maar vinnig’.  Papa vond het donderdagmorgen wel moeilijk, hij had de tranen in zijn ogen toen hij haar moest achterlaten en hij vroeg me dan ook om ‘s middags eens te bellen.  Toen ik Amxe9lie ‘s avonds ging halen, moest ik ook wel vijf keer slikken vxf3xf3r ik ‘dag Amxe9lie’ kon zeggen.  Op het werk kan ik dus makkelijk mijn gedachten verzetten, want ik weet dat ze in goede handen is.

Volgende week maandag heb ik personeelsfeest: blegh, maar dan zie ik ook meteen echt iedereen terug en moet ik geen schrik meer hebben voor die constante belangstelling.  We ontbijten eerst samen op de bureau met onze dienst: koffiekoeken.  Dat is nu echt het enige dat nog op mijn ‘taboe-lijst’ staat.  Maar ik ga er toch ene eten hoor.  Moeilijk gaat ook.  Maandagavond ga ik trouwens eenmalig naar mijn therapeute.  Eens alles op een rijtje zetten.  Eigenlijk vind ik het niet echt nodig meer, maar ja … nu heb ik die afspraak en het zal wel geen kwaad kunnen om toch nog eens te spreken over die vervelende gedachten van vorige week.

Ik nader nu ook terug mijn streefgewicht.  Enerzijds … jammer, maar anderzijds … dit is gewoon het gewicht dat bij mij hoort.  Dus laat ik het zo.  Ik ga wel proberen wat minder te snoepen, terug wat meer fruit te eten, want sinds de bevalling had ik mijn tussendoortjes bijna allemaal vervangen in een koek ipv fruit of yoghurt.  Nu ik terug ga werken, wil ik ‘s morgens weer een yoghurt of een stuk fruit nemen en in de namiddag een koekje en een stuk fruit.

Zo, op naar de eerste echte werkweek!  We zijn weer gestart.

Groetjes, Saar.

PS  Ik moet niet meer bang zijn voor een eventuele zwangerschap: heb deze namiddag een negatieve test gedaan.  Cyclus is dus nog niet gestart.  Nog een reden waarom een het behalen van mijn streefgewicht ok is.